Intensywny rozwój organizacji strażackich na ziemiach polskich datuje się od połowy XIX wieku. Rozwijały się one jednak nierównomiernie. Wynikało to z warunków politycznych, w jakich żyło społeczeństwo polskie w trzech zaborach. Straże pożarne były placówkami służby publicznej. Kultywowane przez straże tradycje przesiąknięte były duchem patriotycznym. W tym właśnie tkwiła siła moralna polskiego strażactwa. Strażacy organizowali amatorskie zespoły teatralne, chóry i orkiestry, urządzali obchody rocznic narodowych. Straże odegrały dużą rolę w rozwoju życia społeczno - kulturalnego, przede wszystkim w małych miasteczkach i na wsiach. To właśnie remizy straży pożarnych stawały się miejscami spotkań okolicznościowych mieszkańców.

          W okresie zaborów strażacy dbali o zachowanie języka ojczystego, kultywowali obyczaje polskie, kształtowali świadomość polityczną i narodową społeczeństwa. Straż pożarna była dobrą szkołą życia politycznego, ponieważ skupiała wokół siebie lokalne środowisko, z którego wyrastali późniejsi działacze spółdzielczy, oświatowi, a nierzadko nawet znani politycy. Wokół straży skupiali się ludzie najbardziej wartościowi, a strażacy cieszyli się autorytetem i sympatią społeczeństwa. W szeregach strażackich młodzież była wychowywana w duchu patriotycznym i niepodległościowym. W listopadowe dni 1918 roku strażacy wzięli aktywny udział w walce o niepodległość. Wstępowali do Polskiej Organizacji Wojskowej, tworzyli Straż Obywatelską, czuwając nad bezpieczeństwem miast i wsi. Na bazie niektórych organizacji strażackich tworzone były jednostki odradzającego się Wojska Polskiego.

          W zamierzchłych czasach prowadzona przez ludzi walka z ogniem miała charakter spontaniczny i niezorganizowany. Wysiłek ludzi przeciwko takiemu potężnemu i niszczycielskiemu żywiołowi, jakim był ogień, mimo ofiarności, często nie przynosił większych korzyści, ograniczając w najlepszym przypadku rozmiary klęski. W Polsce z zorganizowanym ratownictwem spotykamy się już w średniowieczu, przede wszystkim w większych miastach. Nie tworzono wtedy organizacji wyłącznie do tego celu, ale obowiązek pełnienia funkcji ratowniczych na wypadek pożaru nakładano na samorządy miejskie, organizacje rzemieślnicze i kupieckie.
          Pierwsze przepisy dotyczące pożarnictwa ukazały się w 1347 r. w Krakowie. Wydane zostały w postaci uchwał rad miejskich, które nazywano "porządkami ogniowymi". W miastach nad bezpieczeństwem czuwali trębacze, którzy w razie pożaru zobowiązani byli powiadamiać mieszkańców miasta o zbliżającym się niebezpieczeństwie.
           Intensywny rozwój organizacji strażackich na ziemiach polskich datuje się od połowy XIX wieku. Rozwijały się one jednak nierównomiernie. Wynikało to z warunków politycznych, w jakich żyło społeczeństwo polskie w straże tradycje przesiąknięte były duchem patriotycznym. W tym właśnie tkwiła siła moralna polskiego strażactwa. Strażacy organizowali amatorskie zespoły teatralne, chóry i orkiestry, urządzali obchody rocznic narodowych. Straże odegrały dużą rolę w rozwoju życia społeczno - kulturalnego, przede wszystkim w małych miasteczkach i na wsiach. To właśnie remizy straży pożarnych stawały się miejscami spotkań okolicznościowych mieszkańców.
          W okresie zaborów strażacy dbali o zachowanie języka ojczystego, kultywowali obyczaje polskie, kształtowali świadomość polityczną i narodową społeczeństwa. Straż pożarna była dobrą szkołą życia politycznego, ponieważ skupiała wokół siebie lokalne środowisko, z którego wyrastali późniejsi działacze spółdzielczy, oświatowi, a nierzadko nawet znani politycy. Wokół straży skupiali się ludzie najbardziej wartościowi, a strażacy cieszyli się autorytetem i sympatią społeczeństwa. W szeregach strażackich młodzież była wychowywana w duchu patriotycznym i niepodległościowym. W listopadowe dni 1918 roku strażacy wzięli aktywny udział w walce o niepodległość. Wstępowali do Polskiej Organizacji Wojskowej, tworzyli Straż Obywatelską, czuwając nad bezpieczeństwem miast i wsi. Na bazie niektórych organizacji strażackich tworzone były jednostki odradzającego się Wojska Polskiego.